Undercover

De Nos plaatste 23 februari op zijn site het volgende bericht:

Het Utrechtse muziekcentrum TivoliVredenburg organiseert geen themafeesten voor kinderen meer met cowboys en indianen.
Dat is besloten na kritiek van activisten die vinden dat zo’n thema racistisch is, zegt een woordvoerder van het muziekcentrum.

Lees het hele artikel

Mijn eerste reflex toen ik dit las was er niet een waar je bruggen mee slaat.
Ik wilde met een vlammenwerper bij de activisten op bezoek gaan.
En  op de terugweg mijn overborrelende gal spuwen bij de directie van het muziekcentrum.
Vlammen voor de activisten, gal voor de directie.
Of andersom.

Tot bezinning gekomen probeerde ik een zweempje hoop en relativering uit mijn gekwelde innerlijk te persen.

Het viel op dat in  de sociale media velen meldden dat zij als kind het liefst voor Indiaan speelden.
Vanwege zijn wapperende manen, zijn indrukwekkende hoofdtooi en zijn vernuft als spoorzoeker.
Waarschijnlijk wilden zij daarmee duidelijk maken dat zij, hoewel blank, niet op deze nobele wilden neerkeken, en nog steeds niet.
Het beurde me niet op.
Ik wist dat de activisten van dat cliché gehakt zouden maken en het zouden diskwalificeren, als pak weg vermomd schuldgevoel.

Toen las ik een prima column uit het AD, van Özkan Akyol.

Lees Wat is er aan de hand met Nederland?

“Wie telkens op deze manier de aandacht zoekt, zal vanzelf iedere vorm van geloofwaardigheid en sympathie verliezen.”
“En het ergste is dat de groep het zelf niet doorheeft.”
Ja, daar heb ik wel iets aan.
En nu begint de complotdenker die in mij schuilt misschien een beetje door te draven.
Want als drammen over dit soort futiele maar gevoelige zaken dé manier is om niet alleen jezelf maar ook andere activistische bewegingen te marginaliseren en gehaat te maken, dan zou er wel eens opzet achter kunnen zitten.
Oproepen Sinterklaas te liquideren. Cowboy en Indiaantje saboteren.
Ik zou me kunnen voorstellen dat De Grauwe Eeuw een undercovergroepje is dat, door in zijn agitatie ver over de top te gaan, met succes probeert andere vormen van zeuractivisme kapot te draaien.
Dan weten ze dus wel degelijk waar ze mee bezig zijn.
Het boeit me niet of ze worden ondersteund door de CIA, de Mossad of de KGB.
Ik wacht rustig af.

OM gaat Tabaksindustrie niet vervolgen

Deze reclame is voldoende om in een klap twee fundamentalistische bewegingen op stang te jagen

Uit de NRC van 22 februari:
Het OM ziet “onvoldoende aanknopingspunten” voor een strafzaak tegen vier grote tabaksproducenten.
“Niemand dwingt mensen om te roken en ze stoppen er ook vaak genoeg mee.”

Lees hier het hele artikel

Met roken moet je een beetje uitkijken, terwille van je eigen gezondheid.
Het is ook evident dat je rekening houdt met anderen.
Bij al je liefhebberijen trouwens.

Het is hier de tabaksindustrie die op de korrel wordt genomen.
Maar die kan niet van gifmengerij worden beschuldigd, zolang zij binnen de wettelijke normen blijft.
Datzelfde geldt voor de voedselindustrie, die zout en suiker in haar spullen stopt met het doel de consument te verslaven.
Een strafzaak, zoals de advokaat van de anti-rooklobby die wil, lijkt dus nogal potsierlijk.

Wereldverbeteraars en moralisten hebben de neiging de mensheid in te delen in booswichten en weerloze kleuters.
De anti-rooklobby wordt gevoed door een enorme woede en wie woedend is wil beschadigen.
Maar neem de consument liever serieus.
Als hij willens en wetens rookt met de informatie die al sinds het jaar nul over roken en gezondheid voor iedereen beschikbaar is dan is hij zelf verantwoordelijk voor de gevolgen en niet de tabaksindustrie.
De tabakconsument mag daarop worden aangesproken, maar alsjeblieft zonder hem te behandelen als een randfiguur.

Nieuwe slechtheid

Sterke column van Bas Heijne in de NRC van 24 februari.

Inleiding:
Al is de waarheid nog zo snel – daar heb je de leugen al.
Vrijwel meteen nadat in Florida scholieren van de getroffen Marjory Stoneman Douglas High School hun protest begonnen tegen de stugge onwil van de Amerikaanse politiek om het wapenbezit aan banden te leggen, kwam de leugenmachine op gang.
De meest absurde: de scholieren zouden fake zijn, acteurs ingehuurd door „links”.

Lees hier het hele artikel

Het gaat er niet meer om of feiten waar zijn, de waarheid zelf ligt onder vuur.
Steeds meer wordt waarheid behandeld als iets van ondergeschikt belang.
Toegegeven: deze tekst komt in mijn kraam te pas, ook daarom vind ik hem goed.
Dat mag zo zijn, maar met de analyse van Bas in gedachten kijk ik voorlopig naar het nieuws in de wereld.

 

eervol

“Wit wordt gezien als de kleur van onschuld, puurheid en vrede.
De kleur heeft met name positieve associaties zoals zuiverheid, maagdelijkheid, eenvoud, stilte, kalmte, netheid en helderheid.
Wit stimuleert tot opruimen, symboliseert een nieuw begin en reinheid.”
Aldus www.beeldbalie.nl/betekenis-van-kleur/

‘Blank’ staat de laatste tijd in een kwade reuk.
Hulde aan NOS en Volkskrant die de moedige beslissing namen om voortaan de voorkeur te geven aan de term “wit” in plaats van “blank”, om blanke mannen aan te duiden.
Witte Zeehelden, witte wetenschappers, witte pensionado’s die in Antwerpen gaan wonen.
Allemaal witte mannen.
Ik voel me er wel wat verlegen onder, want als blanke man ben ik al zo bevoorrecht.
Maar fijn dat deze media de waan van de dag hebben durven trotseren

Franse schrijvers: de beste boeken

 

Wat vinden 100 Franse schrijvers de 10 beste boeken ooit?
Lees hier.

Eigenlijk een dwaze liefhebberij, dit soort lijstjes. Maar wel interessant.

Proust komt heel vaak terug.

Als eerbewijs:

“Had meneer Swann mijn brief aan zijn dochter onderschept, of bekende Gilberte mij heel lang daarna, en opdat ik voorzichtiger zou zijn, een al oude toestand? Toen ik haar zei hoezeer ik haar vader en moeder bewonderde, trok zij dat ondoorgrondelijke gezicht vol voorbehoud en reserves dat zij had als men haar sprak over dingen die zij doen moest, zoals boodschappen en visites, en verklaarde plotseling: ‘Weet je, eigenlijk mogen ze je niet!’ en ongrijpbaar als een waternimf – want zo was zij nu eenmaal – begon zij te lachen. Dikwijls scheen haar lach, als deze niet in harmonie was met haar woorden, als in een muziekstuk, op een ander plan een onzichtbaar vlak te beschrijven. Meneer en mevrouw Swann verlangden niet van Gilberte dat zij niet meer met mij zou spelen, al hadden zij veel liever gehad, dat dacht ze tenminste, dat het allemaal nooit begonnen was.”

Uit: Op zoek naar de verloren tijd; in de schaduw van de bloeiende meisjes, Deel Een: Rondom mevrouw Swann. Uitgegeven 1918. Vertaling C.N.Lijsen. Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam 1976.

Wat ik me afvraag: welke 10 boeken zou Proust gekozen hebben?