Undercover

De Nos plaatste 23 februari op zijn site het volgende bericht:

Het Utrechtse muziekcentrum TivoliVredenburg organiseert geen themafeesten voor kinderen meer met cowboys en indianen.
Dat is besloten na kritiek van activisten die vinden dat zo’n thema racistisch is, zegt een woordvoerder van het muziekcentrum.

Lees het hele artikel

Mijn eerste reflex toen ik dit las was er niet een waar je bruggen mee slaat.
Ik wilde met een vlammenwerper bij de activisten op bezoek gaan.
En  op de terugweg mijn overborrelende gal spuwen bij de directie van het muziekcentrum.
Vlammen voor de activisten, gal voor de directie.
Of andersom.

Tot bezinning gekomen probeerde ik een zweempje hoop en relativering uit mijn gekwelde innerlijk te persen.

Het viel op dat in  de sociale media velen meldden dat zij als kind het liefst voor Indiaan speelden.
Vanwege zijn wapperende manen, zijn indrukwekkende hoofdtooi en zijn vernuft als spoorzoeker.
Waarschijnlijk wilden zij daarmee duidelijk maken dat zij, hoewel blank, niet op deze nobele wilden neerkeken, en nog steeds niet.
Het beurde me niet op.
Ik wist dat de activisten van dat cliché gehakt zouden maken en het zouden diskwalificeren, als pak weg vermomd schuldgevoel.

Toen las ik een prima column uit het AD, van Özkan Akyol.

Lees Wat is er aan de hand met Nederland?

“Wie telkens op deze manier de aandacht zoekt, zal vanzelf iedere vorm van geloofwaardigheid en sympathie verliezen.”
“En het ergste is dat de groep het zelf niet doorheeft.”
Ja, daar heb ik wel iets aan.
En nu begint de complotdenker die in mij schuilt misschien een beetje door te draven.
Want als drammen over dit soort futiele maar gevoelige zaken dé manier is om niet alleen jezelf maar ook andere activistische bewegingen te marginaliseren en gehaat te maken, dan zou er wel eens opzet achter kunnen zitten.
Oproepen Sinterklaas te liquideren. Cowboy en Indiaantje saboteren.
Ik zou me kunnen voorstellen dat De Grauwe Eeuw een undercovergroepje is dat, door in zijn agitatie ver over de top te gaan, met succes probeert andere vormen van zeuractivisme kapot te draaien.
Dan weten ze dus wel degelijk waar ze mee bezig zijn.
Het boeit me niet of ze worden ondersteund door de CIA, de Mossad of de KGB.
Ik wacht rustig af.

Nieuwe slechtheid

Sterke column van Bas Heijne in de NRC van 24 februari.

Inleiding:
Al is de waarheid nog zo snel – daar heb je de leugen al.
Vrijwel meteen nadat in Florida scholieren van de getroffen Marjory Stoneman Douglas High School hun protest begonnen tegen de stugge onwil van de Amerikaanse politiek om het wapenbezit aan banden te leggen, kwam de leugenmachine op gang.
De meest absurde: de scholieren zouden fake zijn, acteurs ingehuurd door „links”.

Lees hier het hele artikel

Het gaat er niet meer om of feiten waar zijn, de waarheid zelf ligt onder vuur.
Steeds meer wordt waarheid behandeld als iets van ondergeschikt belang.
Toegegeven: deze tekst komt in mijn kraam te pas, ook daarom vind ik hem goed.
Dat mag zo zijn, maar met de analyse van Bas in gedachten kijk ik voorlopig naar het nieuws in de wereld.

 

lanen en bloemen en vrouwen en een bewonderaar van dat al

Bericht van de NOS:

“Een gedicht op de muur van een Berlijnse hogeschool wordt overgeschilderd, omdat het te seksistisch zou zijn.
Volgens een aantal scholieren degradeert het gedicht vrouwen tot een object voor mannelijke bewondering en herinnert het aan de seksuele intimidatie waar vrouwen elke dag last van hebben .”
Voor de volledige tekst: zie De NOS meldt op 24 januari 2018

Het gedicht Avenidas van de Boliviaans-Zwitserse dichter Eugen Gomringer staat sinds 2011 op de zijkant van het schoolgebouw.
In het Nederlands vertaald:

Lanen,
Lanen en bloemen

Bloemen,
Bloemen en vrouwen

Lanen,
Lanen en vrouwen

Lanen en bloemen en vrouwen en
een bewonderaar

Ik vind dat het op morele gronden weghalen of verbieden van kunst onze wereld armer en grimmiger maakt.
Het is destructief, of er nu lucifers aan te pas komen of niet.
Velen zouden zich daardoor op hun beurt gekwetst kunnen voelen.
Gomringer was in elk geval onaangenaam verrast en ik ook.
Maar dat mag hier niet doorslaggevend zijn.

In elk geval blijft dit gedicht goddank tot september op de muur staan.
Daarna wordt het vervangen door een democratisch gekozen vers van Barbara Köhler.
Op deze site vind je informatie over deze veelgeprezen dichteres:
http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poet/item/21106

Om een indruk te geven van haar stijl zocht ik naar een kort gedicht en vond:

JEMAND GEHT [AUSZUG]

jemand geht & er weiß daß er fortgeht
jemand geht & sie weiß das er fortgeh
t jemand weiß daß er fortgeht weil er
weiß daß sie bleibt & daß jemand fort
geht weiß sie weil sie bleibt er kann
nur fortgehn wenn sie bleibt weiß sie
wenn sie auch geht würde es kein fort
gehen mehr geben weil es nichts geben
würde was bleibt aber wie kann er das
wissen er dreht sich nicht einmal um.

© 1999, Suhrkamp Verlag
Uit: Wittgensteins Nichte. Vermischte Schriften. 
Mixed Media
Uitgever: Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main, 1999
ISBN: 3-518-12153-7

Barbara draagt voor:

Jemand Geht: https://goo.gl/F8Dtcc

 


donkere herinneringen

Als je er toch moet zijn.

Een ongemakkelijke episode uit de geschiedenis van Frankrijk.
Vernederd door de Duitsers die in Parijs heer en meester waren.
Geblameerd door het afslachten van 30.000 landgenoten, aanhangers van de Parijse Commune.

Opmerkelijk, die openheid.
Stel je dit voor.
De buurman, die veel sterker is, dringt je huis binnen.
Hij verkracht je vrouw.
Hij dwingt jou om je weerspannige zoon tot moes te slaan.
De jongen bezwijkt.
Vanuit het echtelijke bed kijkt hij glimlachend toe.

Maarten Doorman zag de expositie en schreef een recensie in De Groene van 26 juni.

Ik moest denken aan een boek dat ik aan het lezen ben, van Yanis Varoufakis.
“En de zwakken ondergaan wat ze moeten ondergaan?”
Hij beschrijft vanuit economisch oogpunt de geschiedenis van de Europese eenwording.
“Eenwording”
Ons lot ligt in handen van een immens bureaucratisch apparaat waar de democratie geen vat op heeft.
Het wordt met strakke hand aangestuurd door de Bundesbank.
Die heeft zo zijn eigen criteria
Wat is de rol van Frankrijk?
Het levert zijn fameuze bestuurskundigen.
En moet zich verder koest houden.

De Parijse Commune boeit me mateloos.
Zie mijn blog hebben wij ze op een rijtje  van 29 augustus 2013

 

hoop

 

Deze TED Talk kwam uit op 25 april.
Ik beschouw het als een nagekomen verjaardagscadeau.

God is naar alle waarschijnlijkheid geen transgender die, achter een reusachtig touchscreen gezeten, vergeefs probeert het zeven miljard mensen tegelijk naar de zin te maken.
Misschien is het dan een lieve oude man die ons kalmpjes toespreekt en wat overwegingen aan de hand doet waar we mee verder kunnen.